Een medewerkster van DesleeClama aan het woord

Linda Castelein werkt al sinds haar veertiende in de textielsector. De microbe werd haar met de paplepel ingegeven, via haar moeder en grootmoeder. Als vakbondvrouw verdedigt ze ook haar collega's: ‘De werkdruk wordt steeds groter'.

Het is bij specialist in matrastijk DesleeClama, Zonnebeke dat Linda Casteleyn nu al weer jaren aan de slag is als textielarbeidster. Zij werkt in de afdeling gordijnen, maar ondervond, net als haar collega's, dat ook haar werkgever te lijden heeft onder de crisis. Zo vielen er dit jaar zestig ontslagen, waarna er nu nog 110 arbeiders en 40 tot 50 bedienden in dienst zijn.

Linda komt uit een familie van textielarbeiders. Grootmoeder Julienne Meurisse zette de bakens in de sector uit en moeder Hermina Foulon trad in haar voetsporen. Het was bijna evident dat Linda dezelfde richting zou uitgaan.

Of de werkomstandigheden zijn veranderd in vergelijking met vroeger? ‘Heel zeker', weet Linda. ‘Nu moeten wij werken, werken, werken. Tijd om eventjes op adem te komen is er niet. Toen ik begon kreeg je met de collega's nog even tijd voor een koffietje en over de middag kon ik naar een bakker in Lauwe om er taartjes te kopen. De baas was dan tevreden. Nu verloopt dat allemaal anders.

‘Als vertegenwoordiger van de socialistische vakbond sta ik dicht bij de collega's, maar heb ik ook veel contact met de bedrijfsleiding. Ik probeer wel altijd de kerk in het midden te houden. Zo realistisch mogelijk denken en handelen: dat is mijn doel. Maar als het erop aankomt, verdedig ik de werknemers.'

Bron: De Standaard

Terug naar het overzicht